Wymiana rozpoczęła się od zajęć integracyjnych, które pomogły stworzyć otwartą i przyjazną atmosferę. Młodzież zorganizowała gry ewaluacyjne i omówiła program działań, aby uczestnicy mogli świadomie zaplanować swój rozwój w ramach projektu.

Kolejne dni przyniosły refleksję nad społeczną odpowiedzialnością biznesu. Młodzież dyskutowała, jak działalność gospodarcza może łączyć się z troską o środowisko i wartości społeczne. Prezentacje oraz dobre praktyki z Polski i Ukrainy pokazały, jak młodzieżowa przedsiębiorczość wpływa na otoczenie.

W programie wymiany nie zabrakło edukacji przez gry i symulacje. Gra „Podróż bohatera”, przygotowana przez grupę polską, pomogła uczestnikom lepiej zrozumieć swoje cele życiowe, mocne strony oraz wspierała w poszukiwaniu własnej ścieżki zawodowej.

Gra „Świat społeczności”, stworzona przez uczestników z Ukrainy, pozwoliła lepiej zrozumieć, jak działają lokalne struktury, systemy podatkowe oraz rolę mikroprzedsiębiorstw w rozwoju gmin.

Podczas wizyt studyjnych młodzież odwiedziła lokalne firmy oraz Magurski Park Narodowy. Uczestnicy zobaczyli, jak przedsiębiorczość może wspierać lokalną społeczność i środowisko naturalne. Odbyła się także dyskusja o relacji między biznesem a ekologią w praktyce.

Warsztaty poświęcone planowaniu działalności gospodarczej i innowacyjnemu myśleniu dały uczestnikom szansę pracy nad własnymi pomysłami. Młodzież poznała metodę Design Thinking i stworzyła pierwsze zarysy własnych przedsiębiorstw.

Kolejny dzień to intensywna praca nad biznesplanami. Po zajęciach z ekspertem uczestnicy przeszli do działań praktycznych, kończąc dzień prezentacją pomysłów i otrzymując konstruktywną informację zwrotną od profesjonalistów.

Promocja i budowanie wizerunku firmy były głównym tematem ósmego dnia. Uczestnicy przygotowali materiały marketingowe dla swoich projektów, ucząc się, jak skutecznie komunikować swoją wizję. Dzień zakończył się pokazem efektów pracy – filmów, zdjęć i grafik.

W ostatnich dniach przyszedł czas na refleksję, wymianę doświadczeń i świętowanie. Podczas spotkania z lokalnymi władzami i NGO uczestnicy prezentowali wyniki projektu, rozmawiali o roli młodzieży w budowaniu przyszłości. Nie zabrakło czasu na wspólne rozmowy przy ognisku oraz działania międzykulturowe.

Projekt miał ogromne znaczenie nie tylko dla rozwoju kompetencji uczestników, ale także dla budowania więzi między młodymi ludźmi z Polski i Ukrainy. Wspólna praca, wymiana doświadczeń i zaangażowanie w działania społeczne zbudowały mosty zrozumienia i trwałych relacji. Wierzymy, że zdobyte przyjaźnie zaowocują dalszą współpracą i nowymi, wspólnymi inicjatywami w przyszłości.

Realizatorem projektu była Fundacja Rozwoju Społeczności Lokalnych „Inicjatywa” z Łężyn w gminie Nowy Żmigród. Organizacja partnerska – NGO „Dija” z Połtawy, Ukraina.

Projekt otrzymał dofinansowanie z Polsko-Ukraińskiej Rady Wymiany Młodzieży z dotacji Ministerstwa Edukacji i Nauki.

Od początku października relacjonujemy wydarzenia związane z realizacją polsko-ukraińskich warsztatów hippicznych „Edukacja, rehabilitacja, sport” w ramach programu Erasmus +. Różnorodność zajęć powoduje, że uczestnicy nie tylko koncentrują się na jazdach konnych i czynnościach z tym związanych. Równie ważna jest wzajemna integracja, nauka języków obcych, dzielenie się własną wiedza i doświadczeniem czy współpraca w grupie. Tego rodzaju działania są nazywane edukacją pozaformalną. Młodzież z Polski i Ukrainy rozwija też swoje pasje artystyczne, zwłaszcza te związane z fotografią.

Galeria Z koniem w tle

CZYTAJ WIĘCEJ

Obejrzyj film

Organizacje partnerskie wspierając się na doświadczeniach zdobytych w trakcie realizacji projektu planują kontynuować współpracę poprzez realizację przyszłych wspólnych projektów. Wydaje się, że poprzez projekt “Warsztaty hipiczne. Edukacja, rehabilitacja, sport” wykazaliśmy, że szeroko pojęta hipika, jeździectwo, kontakt z naturą i zwierzętami może przynieść w przyszłości konkretne korzyści dla zrównoważonego rozwoju w wielu aspektach. Po pierwsze otworzyć i poszerzyć ścieżki wielotorowego rozwoju dla młodzieży uczestniczącej w podobnych przedsięwzięciach. Po drugie – wpłynąć na rozwój organizacji, wzrost jej znaczenia i wpływ na kształtowanie środowisk lokalnych, w których funkcjonują oraz na wzmocnienie współpracy międzynarodowej i integracji europejskiej. Partnerzy w oparciu o zdobytą wiedzę i doświadczenia zamierzają prowadzić projekty, w których uwypuklą zagadnienia związane z ekologią, inkluzją, terapią, przygotowane w oparciu o zaawansowaną cyfryzację, co wydaje się być wymogiem “sine qua non” w postrzeganiu świata po epidemii.

Jak się okazuje hipika, jeździectwo, konie to świetne narzędzie do poznawania świata i jego zrozumienia oraz otwarcia ścieżek rozwojowych, edukacyjnych i zawodowych.  Wbrew powierzchownej opinii hipika nie jest dziedziną elitarną, a wręcz przeciwnie. Zawiera w sobie mnogość aspektów, które mogą posłużyć w wielowymiarowym, zrównoważonym rozwoju człowieka, niezależnie od wieku, płci, poglądów oraz wielu innych pozornych rozgraniczeń i ograniczeń. Można śmiało powiedzieć, że konie łączą ludzi. Łączą też ich grupy, organizacje skoncentrowane wokół wartościowych pasji i zainteresowań. Hippika od czasów starożytnej Grecji należy do cywilizacyjnego i kulturowego dziedzictwa Europy i nie tylko. To również przez wieki ważny czynnik towarzyszący rozwojowi gospodarczemu. Nie inaczej jest i dzisiaj, kiedy przed szeroko pojętą hippiką otwierają się szerokie możliwości. Zauważmy, ze wszelkie dziedziny życia, w których mniejsze czy większe znaczenie odgrywa koń, kontakt mają charakter kontaktu z naturą i wpisują się w pojęcie ekologii. Zarówno, gdy mówimy o życiu gospodarczym, biznesie, np. hodowli, rolnictwie, weterynarii, agrobiznesie, poprzez znaczenie kulturowe i estetyczne, gdy mowa o sportach jeździeckich, turystyce konnej, motywach w sztuce, także tej popularnej, również w wymiarze cyfrowym (film, foto, wideoart), aż po aspekty inkluzywne, związane np. z hipoterapią, pracę  z osobami ze środowisk defaworyzowanych, sposób na rozumianą szeroko terapię społeczną, pracę z seniorami. Jest to widoczne zwłaszcza w czasach pandemii, gdy pojawia się też problem alienacji, zamknięcia, coraz częstszych problemów psychicznych. Dlatego Partnerzy chcą kontynuować współpracę, tworząc następne, innowacyjne projekty, poruszające sprawy ekologii, inkluzji, łączące się z tematyką hipiczną. Aby odpowiedzieć na te wyzwania, Partnerzy przygotowali wniosek wymiany młodzieży w ramach Erasmus+ pod tytułem “Stajnia Pegaza. Międzynarodowe warsztaty dziennikarstwa jeździeckiego”. Stanowi on naturalną kontynuację niniejszej mobilności. Młodzież, która się zaangażowała w jego przygotowanie określiła jego tematykę jako przygotowanie do organizacji i relacjonowania wydarzeń hippicznych oraz ich promocji. Uczestnicy widzą się w roli dziennikarzy, ale też i instruktorów, promotorów, a przede wszystkim – popularyzatorów zawodów konnych oraz innych wydarzeń związanych z tematyką jeździectwa. Poprzez aktywność młodzieży w prezentowaniu rezultatów niniejszego projektu,  zostały nawiązane nowe kontakty z innymi organizacjami promującymi aktywność i współpracę na arenie międzynarodowej. Jedną z nich jest NGO “World of Change” z Macedonii Północnej. Organizacja ta została trzecim partnerem naszego planowanego projektu, który wymaga jeszcze dopracowania. Dlatego liczymy na to, że pojawią się nowe pomysły uczestników, a zawiązane kontakty umożliwią ich realizację. Liczymy również, że kontakty te i realizacja kolejnych projektów wzbogaci także nasze doświadczenia jako organizacji wnioskującej, umocni naszą kadrę pracującą z młodzieżą i przyczyni się do wzrostu prestiżu zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej. Chcemy pracować z młodzieżą, wspierając w zaspokajaniu jej aspiracji i dążeń oraz dzielić się zdobytymi doświadczeniami z innymi organizacjami i podmiotami.

Zobacz film promocyjny

Projekt pod tytułem „Ambasadorzy dobrych spraw: rozwój wolontariatu integracyjnego” odbywa się w ramach programu Aktywni Obywatele i jest dofinansowany ze środków Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Projekt ma charakter innowacyjny, ponieważ dotyczy wolontariatu integracyjnego, w którym osoby z  niepełnosprawnością będą działały na rzecz innych osób niepełnosprawnych. Duży nacisk kładziemy też na działania samorzecznictwa (self-adfokatury) osób z niepełnosprawnością.

Głównym celem projektu jest wzmocnienie wolontariatu integracyjnego jako formy aktywności społecznej osób niepełnosprawnych oraz ich aktywizacji zawodowej. Projekt polega na utworzeniu integracyjnego punktu wolontariatu o zasięgu lokalnym, prowadzonego lub współprowadzonego przez osoby z niepełnosprawnością. Bezpośrednimi odbiorcami projektu są osoby niepełnosprawne, ich opiekunowie oraz wolontariusze, którzy pracują z osobami niepełnosprawnymi z obszarów wiejskich i małych miast z terenu powiatu jasielskiego i ościennych. Nasze działania projektowe dążą do zwalczania wykluczenia społecznego i marginalizacji osób niepełnosprawnych oraz zwiększenia dostępności wolontariatu dla niepełnosprawnych. Wolontariat integracyjny, który polega na włączaniu w działania społeczne osób niepełnosprawnych, to stosunkowo nowa forma, nieznana na terenie powiatu jasielskiego i ościennych.

Wg zleconego przez PFRON „Badania potrzeb osób niepełnosprawnych”, w obszarze integracji wyróżniają się dwie grupy osób niepełnosprawnych: osoby z upośledzeniem umysłowym oraz chorujący psychicznie. W przypadku obu grup istnieje duże zapotrzebowanie na ich integrację /włączenie społeczne. Dla osób z niepełnosprawnością intelektualną to druga pod względem znaczenia potrzeba po samodzielnym zamieszkaniu / życiu. Dla drugiej grupy potrzeba ta plasuje się na równi z zaspokojeniem potrzeb związanych z pracą, samodzielnym zamieszkaniem / życiem oraz opieką medyczną.Udział w wolontariacie pomoże osobom niepełnosprawnym poznać i utrwalić swoje mocne strony oraz rozwinąć kompetencje przydatne na rynku pracy. Dla osoby stale odczuwającej skutki wymuszonej litości, wolontariat jest najlepszym sposobem na odnalezienie siebie.

Obecnie w Polsce brak wyraźnie określonych wyznaczników i procedur, przydatnych do wdrażania wolontariatu integracyjnego. Nieliczne instytucje i organizacje zdecydowały się na realizację podobnych rozwiązań, gł. jako projektów krótkoterminowych. Wg założeń społecznego modelu niepełnosprawności – ani uszkodzenie ciała, ani występowanie ograniczenia funkcjonalnego nie może być podstawą uznania osoby za niepełnosprawną. O niepełnosprawności mówimy dobiero wówczas, kiedy niemożliwe lub bardzo ograniczone jest pełne uczestnictwo w życiu społeczności.

Z danych Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym wynika, że głosy większości osób z niepełnosprawnością, szczególnie intelektualną, nie są słuchane, że sprawują oni niewielką kontrolę nad własnym życiem, że nie są traktowani z szacunkiem i są niedoceniani. Rodziny, opiekunowie, wychowawcy nie pozwalają im na swobodę w podejmowaniu decyzji, prawo do błędu, naukę sprawowania większej kontroli nad własnym życiem. Tymczasem osoba niepełnosprawna nie tylko powinna korzystać z pomocy czy biernie na nią czekać, ale też sama ją świadczyć.

Główne działania projektowe:

1. Szkolenia dla asystentów niepełnosprawnych wolontariuszy z obszarów wiejskich i małych miast, z terenu powiatu jasielskiego i ościennych.

2. Szkolenia dla niepełnosprawnych wolontariuszy z obszarów wiejskich i małych miast z terenu powiatu jasielskiego i ościennych.

3. Kiermasz wolontariatu integracyjnego z udziałem wolontariuszy, asystentów, organizacji i firm lokalnych oraz instytucji wsparcia społecznego.

4. Utworzenie sieci wolontariatu integracyjnego. Powstanie platformy internetowej, grupującej wolontariuszy i organizacje uczestniczące w projekcie, beneficjentów, interesariuszy.

5. Wydarzenia okolicznościowe, akcje promujacę wolontariat, współorganizowane i prowadzone przez przeszkolonych wolontariuszy.

6. Działania rzecznicze na rzecz osób niepełnosprawnych prowadzone przez przeszkolonych wolontariuszy

Strona projektu na Facebooku: https://www.facebook.com/ambasadorzywolontariat

Projekt “Ambasadorzy dobrych spraw: rozwój wolontariatu integracyjnego” jest realizowany w ramach programu Aktywni Obywatele – Fundusz Krajowy, finansowanego z Funduszy EOG

Jesteśmy zdolni do wielkich rzeczy

Wspieranie młodych ludzi w obszarze tzw. umiejętności przyszłości jest kluczowe w przygotowaniu ich na wyzwania współczesnego rynku pracy oraz wzmacnia ich jako przyszłych aktywnych, świadomych swoich praw obywateli. Proces ten przyspieszyła globalna pandemia, która wymusza przeniesienie aktywności życiowej do rzeczywistości wirtualnej, użycia komunikacji internetowej i nowoczesnych technologii cyfrowych. Od tego w coraz większym stopniu zależy poczucie życiowej stabilizacji i samorealizacji. Fundacja mając tego świadomość, przygotowuje się do realizacji edukacjicyfrowej dla dzieci i młodzieży z grup docelowych.

W 2020 r. Fundacja pomogła swoim wolontariuszkom stawiać pierwsze kroki w programowaniu. Posłużył temu udział w corocznej edycji inicjatywy SAP 4good „Meet and Code”. W webinarium „Dziewczyny programują: HTML od podstaw” wzięło udział kilkanaście uczestniczek. Jego celem było rozwój wśród nastolatek zainteresowań programowaniem i tworzeniem stron internetowych (https://youtu.be/UZ3Ar5-03Ps).

Pojawienie się globalnej pandemii w 2020 r. wpłynęło na wszystkie obszary życia. Planując dalszą aktywność i rozwój organizacyjny Fundacji, wypracowujemy skuteczny i efektywny sposób funkcjonowania w zmienionej rzeczywistości. Pojawił się nowy obszar działania – likwidacja skutków i przeciwdziałanie spowodowanych pandemią zagrożeniom: wycofania i zamknięcia społecznego, alienacji, problemów psychicznych. Szczególnie mocno dotyka to osób z niepełnosprawnością, a także dzieci i młodzież ze społeczności zagrożonymi różnymi formami marginalizacji – czyli adresatów naszych aktywności. Ma to wpływ na rozwój Fundacji i ścisłe powiązanie działalności misyjnej Fundacji z rozwiązaniami w zakresie: inkluzji, ekologii oraz rozwoju cyfrowego.

Metody edukacji pozaformalnej w projektach międzynarodowej współpacy młodzieży

1. Ice-breaking games (lodołamacze) czyli aktywność lub gra, służąca poznaniu i zainicjowaniu współpracy uczestników, budowaniu zespołu lub innemu wydarzeniu. Metoda skutecznie pozwoliła na nawiązanie kontaktów, komfortowe współdziałanie uczestników pomiędzy sobą i moderatorem czyli właściwą interakcję w trakcie spotkania.

2. Energizer. Skorzystanie z niego bywa przydatne, gdy grupa czuła się zmęczona i senna. Zwiększenie poziomu energii, wywołanie entuzjazmu skutecznie wpływało na wzrost aktywności uczestników.

3. Różnorodne działania związane z budowaniem zespołu były skutecznym sposobem na poprawę komunikacji, motywacji, produktywności. Uczestnicy dzięki temu mogli lepiej się poznać i dowiedzieć się o swoich mocnych i słabych stronach.

4. Strategie rozwiązywania konfliktów. Sposób przejęty z rozwiązywania konfliktów międzynarodowych może być przydatny w przypadku codziennych sytuacji, problematycznych interakcji. Gry symulacyjne zachęcały uczestników do mówienia, słuchania, pracy nad rozwiązywaniem konfliktów.

Istota procesu ewaluacji polegała na gromadzeniu i analizie informacji zwrotnych od uczestników, tak aby utrzymać atrakcyjność programu mobilności oraz jego elastyczność, poprzez możliwość szybkich i skutecznych zmian.  Kluczowe znaczenie ma dla nas metoda ewaluacji “reflections” – przemyślenia, refleksje na koniec dnia. Inną istotną metodą było wykorzystaniem ocen całej grupy. Wszyscy uczestnicy z upływem czasu stworzyli linię projektu wraz z jego zaletami i wadami.

Na działalność pozyskuje środki ze źródeł zewnętrznych.  Fundacja ma na swoim koncie udział, jako partner i realizator, w międzynarodowych projektach wymiany młodzieży w ramach programu Erasmus+: “Konno przez kulturę i historię”, „Akademia integracji – pasja, edukacja, sport”, „Warsztaty hipiczne. Edukacja, rehabilitacja, sport” w współpracy z Centrum Kultury i Rozwoju “Horyzont” w Połtawie (Ukraina). Brała w nich udział młodzież, w tym niepełnosprawna, z Polski i Ukrainy. Uczestnicy pracując metodami edukacji pozaformalnej, nabywali nowe umiejętności, wiedzę i kompetencje, rozwijali ścieżki swojego rozwoju edukacyjnego i zawodowego. W ten sposób Fundacja działa na rzecz dialogu międzykulturowego oraz integracji europejskiej.

Czytaj więcej:

Samorzecznictwo, self-adwokatura (ang. self-advocacy) – ruch obywatelski osób niepełnosprawnych z zaburzeniami rozwoju, niepełnosprawnością intelektualną i innymi, propagujący prawo osób niepełnosprawnych do pełnego decydowania o swoim życiu, wypowiadaniu się we własnym imieniu oraz posiadaniu takich samych praw, jak osoby pełnosprawne. Głównym zdaniem ruchu samorzeczniczego jest podejmowanie działań na rzecz zapobiegania wykluczeniu osób odmiennych rozwojowo oraz zwiększania ich partycypacji w życiu obywatelskim.

Termin pojawił się w szerszych ruchach na rzecz praw obywatelskich w latach 60. i 70. XX w. i jest częścią ruchu na rzecz praw osób niepełnosprawnych. Największe zasługi w zakresie wprowadzania w Polsce idei self-adwokatury posiada Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym). PSONI publikuje materiały dotyczące self-adwokatury, prowadzi platformę self-adwokatów i promuje samoreprezentację osób z niepełnosprawnością intelektualną.

Self-adwokatura jest zarówno kompetencją niezbędną do samodzielnego, dorosłego życia, jak i formą aktywności osób z niepełnosprawnością w staraniach o realizację należnych im praw do samostanowienia. Jest również formą inkluzji i partycypacji społecznej, często mającej charakter wolontariackiego zaangażowania osób z niepełnosprawnością w pracę na rzecz ich środowiska mniejszościowego. Choć dostęp osób z niepełnosprawnością do sfery działalności na rzecz innych jest wciąż ograniczony, to samorzecznictwo wydaje się być jedną z obiecujących form zmiany tego stanu rzeczy.

Samorzecznictwo jest sposobem realizowania funkcji wolontariatu przez samorzecznictwo osób z niepełnosprawnością. Nie jest wymagane, by osoba, która rozpoczyna samorzecznictwo była od razu w pełni gotowa do tego, by samodzielnie występować we własnych sprawach czy mówić o sobie. W przypadku wszystkich rodzajów self-adwokatury kluczowa jest gotowość uczenia się i zdobywania nowych doświadczeń. Zorganizowana self-adwokatura w przypadku każdej biorącej w niej udział osoby z niepełnosprawnością poprzedzona jest zazwyczaj odpowiednim szkoleniem lub serią szkoleń oraz zapewnieniem kontaktu z modelami zachowań społecznych.  Dobrą praktyką jest również umożliwienie osobom z niepełnosprawnością przećwiczenia umiejętności radzenia sobie w sytuacjach problemowych, które mogą stać się ich udziałem po wyjściu poza grupę samo-rzeczniczą.  

Co robimy?

1. W ramach szkoleń na platformie e-learingowej omawiamy takie tematy jak: istota samorzecznictwa, sposoby wspierania osób z niepełnosprawnością w pelnieniu roli self-adwokatów, organizacja pracy w grupachsamorzeczniczych.
2. Podczas praktyk w ngo pomagamy nabyć doświadczenie, poznać i utrwalić swoje mocne strony oraz rozwinąć kompetencje przydatne na rynku pracy. Dla osób stale odczuwających skutki wymuszonej litości jest to najlepszy sposób na odnalezienie siebie.
3. Poszukujemy partnerów aby wspólnie rozwijać lokalne grupy self-adwokatów.
4. Działamy na rzecz rozwoju samorzecznictwa w ramach Projektu „Ambasadorzy dobrych spraw: rozwój wolontariatu integracyjnego”, realizowanego z dotacji programu Aktywni Obywatele – Fundusz Krajowy, finansowanego z Funduszy EOG.

Nasze pierwsze kursy, stworzone w ramach tego projektu to:

1. Kurs dla asystentów wolontariatu integracyjnego

Szkolenie będzie przydatne dla członków ngo pracujących na rzecz osób z niepełnosprawnością i rozwijających wolontariat, terapeutów zajęciowych, wspierających  podopiecznych w stawianiu pierwszych kroków w karierze zawodowej, nauczycieli zainteresowanych w rozwoju ważnych kompetencji społecznych i aktywizacji swoich uczniów i wychowanków.

Pomoże ono również tym kto ma w swoim otoczeniu osoby z niepełnosprawnością, które chce wspierać, pomagać im w walce z ograniczeniami. Zapraszamy także osoby z niepełnosprawnością, które chcą pomagać innym niepełnosprawnym.

Mamy na celu wymianę wiedzy i doświadczeń, omówienie scenariuszy zajęć i dobrych praktyk oraz stworzenie nowych kontaktów dla stałej współpracy. Kurs przybliża problemy na które napotykają osoby o różnych rodzajach niepełnosprawności, przedstawia dobre praktyki oraz przydatne, sprawdzone podręczniki, napisane przez uznanych autorów.

Szkolenie jest realizowane w trybie zdalnym (przez Internet). Obejmuje cykl webinariów tematycznych w formie spotkań online. Wraz z nimi na platformie e-learningowej opublikowano 6 modułów tematycznych, zawierających niezbędne materiały w formie prezentacji, filmów, artykułów, e-booków. Webinaria i moduły szkoleniowe są spójnie ze sobą powiązane. Tematyka kursu: dostępność, komunikacja interpersonalna, wolontariat integracyjny, samorzecznictwo jako forma wolontariatu osób z niepełnosprawnością. Po ukończeniu kursu jego uczestnicy otrzymują certyfikat.

Kurs „Wolontariat integracyjny krok po kroku”.

Jest skierowany do osób z niepełnosprawnością, które chcą poznać, jak skutecznie załatwiać swoje sprawy, rozwinąć swój talent i nauczyć się czegoś nowego, jak swoje słabości zamienić w siłę, nauczyć się mówić w swoim imieniu, poczuć się ważnymi członkami społeczeństwa. W przypadku placówek wsparcia, szkół lub innych grup zorganizowanych istniejemożliwość uczestnictwa grupy zwartej. Szkolenie jest realizowane w trybie zdalnym (przez Internet). Obejmuje cyklwebinariów tematycznych w formie spotkań online. Wraz z nimi na platformie e-learningowej zamieszczono 6 modułów tematycznych, zawierających niezbędne materiały w formie prezentacji, filmów, artykułów, e-booków. Webinaria i moduły szkoleniowe są spójnie ze sobą powiązane. Tematy kursu: wolontariat i moje miejsce w nim, praca w zespole, samoprezentacja i samorzecznictwo, komputer i internet w służbie wolontariusza. Po ukończeniu kursu wszyscy uczestnicy otrzymują certyfikat. Rezultatem szkolenia będzie opracowanie dla każdego z uczestników karty drogowej w formie projektu na rzecz społeczności lokalnych, który będzie realizowany podczas praktyk w ngo.

Nasz projekt odbywa się w ramach programu Aktywni Obywatele, nosi nazwę „Ambasadorzy dobrych spraw: rozwój wolontariatu integracyjnego” i jest dofinansowany ze środków Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Norweskiego Mechanizmu Finansowego.

Koń to wielokrotność akcji, reakcji i interakcji w każdym momencie.

Ray Hunt

W dzisiejszej rzeczywistości ludzie często pozostają w coraz większym osamotnieniu i doświadczają niedosytu pozytywnych emocji. Dlatego właśnie kontakt z koniem może im pomóc w pokonywaniu samotności, różnego rodzaju niepokojów, lęków. Koń może się też stać powiernikiem człowieka albo po prostu naturalną propozycjąpożytecznego spędzenia czasu.

Obdarzenie konia zaufaniem i stworzenie z nim harmonijnej całości to podstawowe zalety hipoterapii.

Jak się okazuje hipika czyli jeździectwo, hipoterapia i kontakt z końmi to świetne narzędzie do poznawania świata i jego lepszego zrozumienia oraz otwarcia ścieżek rozwojowych, edukacyjnych i zawodowych. Wbrew powierzchownej opinii hipika nie jest dziedziną elitarną, a wręcz przeciwnie. Zawiera w sobie wiele zalet, które mogą posłużyć w wielowymiarowym, zrównoważonym rozwoju człowieka, niezależnie od wieku, płci, poglądów oraz wielu innych pozornych barier i ograniczeń. Można śmiało powiedzieć, że konie łączą ludzi. Hippika od czasów starożytnej Grecji należy do cywilizacyjnego i kulturowego dziedzictwa Europy i nie tylko. To również przez wieki ważny czynnik towarzyszący rozwojowi gospodarczemu. Nie inaczej jest i dzisiaj, kiedy przed hippiką otwierają się szerokie możliwości. Wszelkie dziedziny życia, w których mniejsze czy większe znaczenie odgrywa koń, mają charakter kontaktu z naturą i wpisują się zarazem w pojęcie ekologii i kultury. Zarówno, gdy mówimy o życiu gospodarczym, biznesie, np. hodowli, rolnictwie, weterynarii, agrobiznesie, poprzez znaczenie kulturowe i estetyczne, gdy mowa o sportach jeździeckich, turystyce konnej, motywach w sztuce, także tej popularnej, również w wymiarze cyfrowym (film, foto, wideoart), aż po aspekty inkluzywne, związane np. z hipoterapią, pracę z osobami ze środowisk defaworyzowanych, sposób na rozumianą szeroko terapię społeczną, pracę z seniorami. Jest to widoczne zwłaszcza w czasach pandemii, gdy pojawia się też problem alienacji, zamknięcia oraz coraz częstszych problemów psychicznych.

Ośrodek hipoterapii w Łężynach dysponuje 5 końmi, zróżnicowanymi pod względem pokroju, wielkości, charakteru. Dbamy o naturalne potrzeby konie (ruch i aktywność, przebywanie w stadzie i możliwość komunikacji z innymi końmi, stały dostęp do wody i siana) oraz o przyjazną i biezpieczną atmosferę dla wszystkich uczestników zajęć.

Co robimy?

Prowadzimy zajęcia z hipoterapii i terapeutycznej jazdy konnej dla osób z niepełnosprawnością i nie tylko.

Rozwijamy wolontariat. Bez udziału naszych wolontariuszy zajęcia nie byłyby możliwe. Do udziału w nim i współpracy zapraszamy także osoby z niepełnosprawnością — pomagać może każdy chętny.

Realizujemy projekty i półkolonie integracyjne. Wieloletnie doświadczenie organizowania spotkań dzieci i młodzieży którzych łaczą konie, owocuje tworzeniem przestrzeni bez barier i ograniczeń.

Zapraszamy do udziału w zajęciach z propedeutyki jeździectwa. Są to warsztaty praktyczne wprowadzające w świat koni.Polegają na nauce kontaktu z koniem,obcowaniem z nim, dbaniem o niego, poznawaniem jego życia. Tworzymy sytuacje i ćwiczenia rozwojowe lub terapeutyczne, które nie ograniczają się tylko do samego dosiadania konia.

Zwiększamy świadomość w społeczności lokalnej roli hipoterapii i jeździectwa jako skutecznej metody pracy z dziećmi i młodzieżą.

Czytaj więcej